Dankbare herinnering aan meester Raymond Desmet

Op 30 januari 2021 namen wij afscheid van de door iedereen gekende meester Raymond. Gezien de aanwezigen beperkt waren tot de familie, willen wij jullie langs deze wijze toch laten delen in de homilie naar aanleiding van deze uitvaart door pr. Paul Luttun

 

In de meeste boeken staat er vooraan of achteraan een inhoudstafel met de verschillende hoofdstukken afgedrukt. Veelal heeft elk afzonderlijk hoofdstuk een titel, die aangeeft waarover het in dat hoofdstuk zal gaan. Raymond is in zijn leven met heel wat soorten boeken in contact gekomen. Niet alleen de handboeken, die hij als onderwijzer gebruikte maar ook de boeken uit de bibliotheek, die hij geselecteerd had om uit te lenen of de boeken, die van een nieuwe omslag   moesten voorzien worden of – na slijtage of beschadiging – wat hersteld moesten worden vooraleer terug te kunnen uitlenen. En uiteraard ook de boeken, die hijzelf las om zijn kennis over bepaalde onderwerpen te vergroten; maar ook de romans van bekende of minder bekende auteurs. Zelf heeft hij geen boek uitgegeven maar toch heeft hij in de loop van die 95 jaar dag na dag een soort levens-boek geschreven dat hij nu in de herinneringen van zijn kinderen en kleinkinderen, familieleden en vrienden achterlaat. Het is met dit ongeschreven boek dat wij nu hier samenzijn om afscheid te nemen. In gedachten bladeren wij even in dat boek.

Bij het eerste hoofdstuk bevinden wij ons in Merville waar hij in volle Kersttijd het levenslicht zag en aan zijn levenstocht mocht beginnen in een tijd waar er terug moest opgebouwd worden wat de oorlog had vernietigd, niet alleen het materiële maar ook het gemis van de mensen, die de oorlog niet hadden overleefd. Meerdere keren was hij trouwens in zijn geboortedorp op bezoek, het waren ongetwijfeld ook momenten om herinneringen op te halen.

In het tweede hoofdstuk bevindt het gezin van Raymond in Vlaanderen. Daar kan hij verder opgroeien en zich stilaan voorbereiden om naderhand onderwijzer te worden. Een onderwijzer geeft kennis mee aan zijn leerlingen maar kan ook een wonderwijzer zijn, die zijn leerlingen kan wijzen op het wonderlijke van het bestaan en hen aanmoedigen om zich daarvoor ook te engageren in hun leven. Dat wilde Raymond ook meegeven. En zijn engagement strekte zich ook uit buiten het klaslokaal. Heel wat verenigingen of mensen individueel konden naderhand op hem een beroep doen.

In een volgend hoofdstuk zien wij hem bij een lesopdracht in de school van De Ginste. Daarna kwam hij zich in de school van Sint-Baafs-Vijve engageren als onderwijzer en later ook als directeur. Het was zijn verlangen om zich voor elke leerling – zonder onderscheid – te engageren en het beste daarin naar boven te halen. Zonder veel woorden maar vooral een stille en een stimulerende kracht. Zijn oud-leerlingen zijn hem daarvoor steeds dankbaar geweest. Maar naast zijn engagement als lesgever nam hij op 16 augustus 1954 nog een ander heel belangrijk engagement op zich. Hij nam Godelieve op in het verbond van liefde en trouw; een verbond dat haast 55 jaar hen heeft aangezet tot liefde en toewijding voor elkaar, hun kinderen en kleinkinderen. Waar zij letterlijk en figuurlijk konden thuiskomen met alles wat hen bezielde; de vreugden en zorgen ook die zij konden delen.

Het vierde hoofdstuk gaat eerder over loslaten. 11 jaar terug moest hij Godelieve in de dood achterlaten; een bijzonder moeilijk moment na alles wat zij samen mochten beleven. Maar Raymond wilde – zolang zijn gezondheid het toeliet – zoveel als mogelijk zelf beredderen. Steeds had hij aan zijn zelfstandigheid gehouden en daar bleef hij voor opkomen. En als het wat té moeilijk werd, was er nog de toewijding van de kinderen zodat hij zo lang mogelijk in zijn vertrouwde huiselijke omgeving kon blijven. Uiteindelijk was het WZC Ter Luchte zijn laatste toevluchtsoord om daar vredig de laatste bladzijde van zijn levensboek af te sluiten.

Doorheen deze 4 hoofdstukken zat de draad verweven waarover wij hoorden in de eerste lezing. Die draad verwijst voortdurend naar de manier waarop Raymond zijn leven heeft uitgebouwd: op een rustige manier, doorspekt met wijze woorden en gedragen door dienstbaar-heid. In de evangelielezing uit het Bijbelboek dan  hoorden wij Jezus’ opdracht tot zijn leerlingen om elkaar lief te hebben en de taak om vruchten voort te brengen. Vanuit zijn gelovige overtuiging en Godsvertrouwen heeft Raymond ook die opdracht op zich genomen: liefde tot allen, die hem nabij waren én vruchten voortbrengen. Niet alleen de vruchten, die hij kweekte in zijn tuin maar vooral de geestelijke vruchten, die een mens maken tot iemand waar mensen naar opkijken. Voor dat alles kwam hij hier in deze kerk zijn inspiratie opdoen; elk weekend en veelal ook elke weekdag. Ook engageerde hij zich dagelijks om het kerkgebouw te openen zodat mensen er gedurende de dag terecht konden.

Zoals na het lezen van een goed boek er heel wat mooie gedachten of wijsheid achterblijven waaraan wij later nog regelmatig terugdenken zo zal het ook zijn nu wij het levensboek van Raymond in herinnering hebben gebracht. De draad is niet gebroken; hij loopt door naar de overkant. Die overkant is voor een gelovige een nieuw leven bij de liefdevolle God, in wie Raymond steeds zijn vertrouwen heeft gesteld.