Een nieuwe grondtoon: GOD GEBEURT

Een ietwat een rare titel voor een jaarthema. We noemen het de grondtoon die we dit werkjaar in de verf willen zetten. Maar de tekening maakt al veel duidelijk. We kennen allemaal het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Deze warmhartige persoon toont inderdaad dat GOD GEBEURT. We kennen veel verhalen waarin we zien dat God aanwezig is bij mensen. We zien dat het Goddelijke gebeurt.
De Emmaüsgangers die moedeloos op tocht gaan na de dood van hun goede vriend en grote voorbeeld ontmoeten God in een onbekende die mee op stap gaat.
Een nieuwe kans krijgen is een goddelijk geschenk, denken we maar aan het verhaal van de verloren zoon. Zorg dragen voor de schepping. Het is een eeuwenoude opdracht die we krijgen van God, die staat al te lezen in het begin van de bijbel. Hoe de eerste Christenen de problemen aanpakten van hun tijd vinden we teug in de Handelingen van apostelen. Jezus heeft ook duidelijk gemaakt in het Onze Vader: iedereen is welkom bij God. Hij is een goede vader, bij Hem mogen we thuis zijn. God gebeurt ook waar mensen naar mensen omzien. Jezus zag Zacheüs zitten in de boom, het werd een ontmoeting die zijn leven veranderde. Hoe vaak lezen we niet in de bijbel dat Jezus eenvoudige troostende woorden en gebaren gebruikt voor mensen met pijn en verdriet.

Richt uw ogen op Jezus, volg Hem en dan kunnen we zeggen: God gebeurt, wees maar zeker!

God gebeurt

 

Dit werkjaar wordt een nieuwe grondtoon uitgewerkt voor de parochies, met de klinkende titel “God gebeurt”. Zoals u kan zien op de affiche, staat de barmhartige Samaritaan centraal, die de gewonde man op zijn ezel zet en hem naar de herberg meeneemt voor verzorging.

Ken je het verhaal? Het is een parabel die Jezus vertelt. Het verhaal van de barmhartige Samaritaan verwoordt wat er gebeurt met een man die op reis was en onverwachts aangevallen wordt door rovers. Na een schermutseling wordt hij voor dood achtergelaten. Er passeren drie figuren: de priester, de leviet (een tempelbediende) en een vreemde, de Samaritaan. Uiteindelijk is het de persoon, waar je het minst van verwacht, die zich laat raken door de gewonde man en hem meeneemt voor verzorging naar de herberg. Het wordt nog eens benadrukt door Jezus bij het einde van het verhaal: wie is er naaste geworden van die man? Doe dan voortaan net zoals die Samaritaan. Die heeft tijd gemaakt, zijn reis gestaakt en hem voor verzorging weggebracht.

Een mooi verhaal over een nobel iemand, zou u zeggen maar wat heeft dit met onze tijd te maken, met ons leven? We dagen u een werkjaar lang uit om naaste te worden van een mens in nood. De affiche toont u een heel aantal situaties, waar je vandaag de dag ook een stukje Samaritaan wordt. Ik nodig u van harte uit om de verschillende tekeningen even te bekijken. Vele verschillende invalshoeken, vele verschillende manieren om iemand nabij te zijn. Ik geef u een voorbeeld: iemands pijn en verdriet delen. Wie kan die persoon zijn, iemand die in de problemen zit door een ruzie, iemand in financiële moeilijkheden, iemand die net iemand verloren heeft, iemand die fysische pijn heeft, iemand die niet goed in zijn vel zit… Sta even stil bij de verschillende tekeningen, bekijk even hoe je die kan vertalen naar jullie leven.

“Naaste worden” is niet zo een makkelijke opdracht, daarom is het ook goed dat we samenkomen rond het evangelie, waar Jezus ons het goede voorbeeld geeft. Hij vertelt het niet alleen in het verhaal van de barmhartige Samaritaan, maar hij past het zelf ook toe. Hij maakt tijd voor de vrouw aan de waterput, de tollenaar, Zacheüs die in de boom zit, de lamme die hij geneest, de blinde Bartimeüs die langs de kant van de weg zit. Ik lees in deze verhalen dat hij telkens tijd maakt voor de mensen die aan de rand van de maatschappij, de verstotelingen. Hij zet de vooroordelen langs de kant en gaat op hen af. Hij kijkt naar de mens die voor hem staat. Hij wordt voor dit korte moment naaste van die persoon. En wie hem ontmoet, herleeft. Die ontmoeting verandert hen, hij geeft hen opnieuw perspectief op het leven. We noemen dit met een moeilijk woord, diaconie: dienstbaar zijn in het voetspoor van Jezus.

Soms zijn we ook eens de priester of de leviet. We lopen de nood voorbij, we nemen geen tijd om iemands nood te herkennen, even tijd voor hem of haar te maken… Iedereen heeft wel eens een moment waar je je eigen situatie voorop stelt, omdat je er geen zin in hebt of omdat je iets “moet” doen.

Soms zijn we ook de Samaritaan zelf waar hij de gewonde man naar de herberg brengt. Hij heeft al het nodige gedaan, hij geeft de persoon af in goede zorgen. We nemen een stap terug, we hebben alles gedaan wat we konden. Ook dit is diaconie. Je kan maar iemand helpen als je zelf iets te geven hebt. Als je zelf overvloed hebt, kan je je overvloed doorgeven. Daarom is het ook goed dat we geworteld blijven in ons geloof, in het voorbeeld van Jezus.

En als we iemand ontmoeten in nood, als we worden geraakt door de situatie, de omstandigheden en we maken tijd voor de mens in problemen, we ontmoeten hem zoals hij of zij is, van mens tot mens, dan worden we naaste van de ander, van elkaar, van de mens in nood. En dan gebeurt God…

Ik wens u een aantal van deze momenten toe waar God gebeurt, want God gebeurt elke dag, Goddank!