Woorden om te overwegen

Wij Christenen

Wij Christenen

Wij Christenen hebben gedacht dat het belangrijker was God te beminnen dan de armen.

Wij hebben gedacht dat het dringender was voor God grote huizen op te trekken, dan er kleine te bouwen voor de armen. Wij hebben gedacht dat het belangrijker was het lijden van Christus te verkondigen, dan het lijden van de mensen. En dat eigenlijk allemaal omdat we gedacht hebben dat God aan de kant van de macht stond, terwijl Hij aan de kant van de liefde te vinden was.  (G.Girardi)

Tot Iemand komt

Blinden blijven blind tot Iemand opstaat en naar hen toegaat; tot Iemand komt en voor hen ziet.
Stommen blijven stom tot Iemand opstaat en naar hen toegaat; tot Iemand komt en voor hen spreekt.
Doven blijven doof tot Iemand opstaat en naar hen toegaat; tot Iemand komt en voor hen hoort.
Lammen blijven lam tot Iemand opstaat en naar hen toegaat; tot Iemand komt en voor hen loopt.
Doden blijven dood tot Iemand opstaat en naar hen toegaat; tot Iemand komt en voor hen leeft.
Die Iemand kan allen maar Jezus zijn, werkzaam met mensenhanden.  (DR)

Leren verwonderd zijn

Dat je kunt lopen, zien, tasten, horen, ruiken en voelen, is dat zo vanzelfsprekend voor jou ?

Dat er bloemen, bomen, zon, maan en sterren zijn, heb je daar ooit al bij stil gestaan?
Boeit het je nog dat elk seizoen zijn eigen kleuren heeft; dat er elke morgen een nieuwe dag begint; dat er vriendschap bestaat; dat mensen voor elkaar zorgen; dat mensen verliefd kunnen worden; dat er kinderen geboren worden; dat ouderen voor jongeren zorgen, maar ook omgekeerd ?

Het leven wordt maar echt een wonder als niets meer vanzelfsprekend is; als je een glimlach ervaart als een gave, en elke dag als een stuk leven dat je gegeven wordt.
Bouw geen muren om je heen, want dan zie je het echte leven niet meer. Ga op weg met mensen die geloven dat het onmogelijke mogelijk kan worden. Geloof in jezelf en in het leven.

Geloof dat er Iemand is die je nabij is, steeds opnieuw.

 

Straks begint de herfstvakantie, met op 1 november Allerheiligen

Straks begint de herfstvakantie, met op 1 november Allerheiligen. Dan zullen sommigen onder ons naar het graf gaan van een familielid. Waar we het over de dood hebben schieten woorden tekort. We bidden vandaag het Onze Vader, speciaal voor mensen die reeds geconfronteerd werden met het verlies van iemand die hen zeer nabij was. Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving maar verlos ons van het kwade. Want van U is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid in eeuwigheid. Amen.

Als ik een muziekinstrument zou zijn,

zou ik hemelse noten laten weerklinken, die de mensen gelukkig stemmen.
Als ik een muziekinstrument zou zijn, zou ik vredige taferelen oproepen die oorlogen doen vergeten.
Als ik een muziekinstrument zou zijn, zou ik een glimlach op het gelaat van mensen toveren die hun ellende doet vergeten.

Als ik…. Laat ons inzien dat we echt geen muziekinstrument moeten zijn om aan vrede te werken;
dat heel gewone mensen, zoals wij,
best wel het verschil kunnen maken door wat we (niet) doen en wat we (niet) zeggen tijdens ontmoetingen met andere mensen.

 

In tijden van donkerte en crisis …

In tijden van donkerte en crisis openbaart God zijn liefde, net zoals op het kruis. Vandaag vraagt Hij dat wij ons gezonden weten door zijn liefde. Gods liefdesaanbod vraagt immers om gedeeld en verspreid te worden. Jezus trekt ons allen mee in de liefdesmissie van de Vader. De Geest, die onze Kerk voedt en vooruit zendt, maakt van ons leerlingen en zendt ons uit om te getuigen in onze maatschappij. Doen wij dat voldoende ?

Als je voelt dat je vastroest

Als je voelt dat je vastroest in een patroon van ieder voor zichzelf, en zo verstrikt raakt in een woestenij van hebben en houden, durf dan de woestijn door: stap voor stap de weg van mensen opnieuw gaan; vragen stellen bij je doen en laten; je heroriënteren met een ander horloge en een ander kompas in de hand; stil houden bij een vergeten bron om je andere ik en die andere mens als tochtgenoot te treffen. En zakt de moed in je schoenen, haak dan toch niet af, vrees niet, want bij elke exodus is de Heer met je.  (Kathleen Boedt)

Hallo ,ik ben er even niet

‘Hallo, ik ben er even niet. Spreek uw boodschap in na de bieb …’
Hoeveel keer per dag, per week horen we deze boodschap niet? Het zal je maar overkomen; juist nu je ‘echt’ iemand nodig hebt, kan je hem of haar niet bereiken, is hij of zij er niet.
Soms stemt het ons moedeloos. Toch zien we, horen we ook vaak het tegenovergestelde. Lange telefoongesprekken brengen soms raad, geven een gevoel van aanwezigheid, en de schwung om weer even verder te kunnen. Ik ben er voor jou. Ik maak tijd voor jou. Ik sta bij je. Ik sta je bij.

Doe er iets mee…. 

Een man had een droom, al heel lang. Steeds opnieuw dacht hij er weemoedig aan terug. De droom was uiteraard heel blij dat de man zo vaak aan hem dacht. En hij keek gespannen uit naar het moment waarop hij werkelijkheid zou worden. Snel zag hij evenwel in dat de man er weinig voor deed om de droom te realiseren. Dat maakte hem intriest. Hij wou zo graag ingelost worden. Hij liet prachtige beelden van zijn vervulling in de man opkomen. Hij spande samen met de ideeën om steeds nieuwe voorstellen te bedenken; pogingen om de man zo goed mogelijk te helpen. Maar er gebeurde niets. Op een dag was de droom het beu, en hij ging op zoek naar iemand anders.

 

Gebed van een jongere

O Heer, ‘k leg heel mijn leven voor je neer.
Wijs mij de Weg, wanneer ik wandel op het meer.
Ik steek mijn hand uit.
Op eigen kracht wankel ik weer.
Toon mij de Waarheid.
Omhels mijn zorgen. Transformeer mij.
Stil het woeste water in mijn geest.
Breng Jouw Vrede en Licht in mijn ziel. (M.R.)